دوستان گرامی به دلیل مشکلات فنی در قالب سایت  

اشعار  به این مکان جدید انتقال می یابد  .

www.p-fereydoni.blogfa.com

..................

حالا کجا باید رفت ؟

نه قرصهای تو

نه هذیانهای من

به خواب نمی روند

کنار رنگهای به جا مانده ی این غروب

همه رفته بودند 

در سوسوی دور دریچه ها

من فرو در پلک سنگین دانه ها 

مترسک ها پریدند

 فردا بیدار شدیم  با حسرت کلاغ  ها

و بی حسی دستهایم

قرصهایت را به تاخیر انداخت

ایستاده در خیره های کبود

و گردش دروغهای گرم نرفت  پشت کوه

تنها شعاعش چشمهایمان  را بست

نیازی نیست به سایه ی درخت 

انبساط برگهای تاریک 

در لرزش ناگزیر مردمک ها 

و نارنجهای خشک شده بر شاخه 

می چرخند در عمری  دور حلقه های چوب 

نارنجی می افتند یخ های مردمک 

 خزیدن ریشه های دود

سایه ها کشیده تر می شوند 

و نارنجها گم 

انگار از آغاز باد بوده ام 

 برگشته از مرگ های من

دستهایی فرورفته در زانوهاش

توان ایستادن دریا

قایقم درون زانوهای سائیده

و سرفه هایی که خواب ندارند زیرعینک های  خیس 

رگی کبود  

سنگها را می اندازد از دستم

صدای سنگ و استخوان

شکسته های قایقی بی سرنشین

هیچ گاه نبوده در روزنامه های این دوران

پدر از خواب می پرد

کاش به یاد نیاورد کجا دفن شده ام   .